14 Jan '24

De Halve van Egmond, een echte uitdaging

Een verslag van Kees Smetsers:

De halve marathon van Egmond aan Zee wordt elk jaar in het tweede weekend van januari gehouden, midden in de winter dus. De weersomstandigheden zijn dan onvoorspelbaar. Het kan vriezen en het kan dooien. Het kan sneeuwen en het kan regenen. Het kan hard waaien en het kan stormen. Als deelnemer ga je een uitdaging aan, waarvan de uitkomst elke keer verassend is.

Helaas moest ik dit jaar kiezen tussen de Dieprijtcross in Eersel en de halve marathon van Egmond aan Zee, die allebei op dezelfde dag werden gehouden. Ik wilde graag naar allebei de wedstrijden, maar dat kon natuurlijk niet. Dus koos ik Egmond. Toen ik in de loop van de dag hoorde dat Martien van de Ven en Nellie van Beers eerste waren geworden bij de Dieprijtcross, maakte dat mijn dag in Egmond nog een stuk mooier.

Toen ik op zondagmorgen op de boulevard aan de start stond bij de deelnemers met een wedstrijdlicentie, had ik het heel koud. Ik had er voor gekozen om vóór de ongeveer 10.000 recreanten te gaan starten, want ik wist dat die het strand zouden gaan omploegen en dan is het daarna heel zwaar lopen.

Toen ik na de start het strand oprende zag ik tot mijn blijdschap dat het laag water was, waardoor er een brede, harde zandvlakte voor mij lag, die prima te belopen was. Wat een verschil met vorig jaar, toen ik 8 kilometer door het diepe, losse zand moest ploeteren.

Natuurlijk was ik al heel snel bijna de laatste van onze startgroep en even later kwamen de eerste recreanten mij al voorbij gerend. Het duurde niet lang voordat Edwin van de Ven in sneltreinvaart langs kwam. Het leek wel of ik stilstond, zo vloog Edwin over het strand. Later hoorde ik dat Edwin op 5 seconden na een persoonlijk record had gelopen.

Ik besloot om maar “met de rem er op” te blijven lopen, zo lang ik op het strand was. Later kreeg ik daar spijt van, want toen ik na 8 kilometer in de duinen kwam, bleek dat mijn benen die dag “heel goed voelden”. Ik kon best makkelijk een tempo van net onder de zes minuten per kilometer lopen en dat is voor mij als bijna 77-jarige een heel mooie snelheid. Ik voelde mij heel goed en kon zelfs gaan versnellen, helemaal tot aan de laatste kilometers.

Op de Bloedweg was het even zwaar, maar daarna kon ik sprintend naar de finish. Daar bleek dat het tweede gedeelte van mijn halve marathon in de duinen sneller was geweest dan het eerste gedeelte over het strand. In de uitslag stond ik als derde van vier deelnemers in mijn categorie M75. Van de bijna 10.000 deelnemers aan deze halve marathon waren er maar 4 bij boven de 75. Dus was ik heel tevreden, maar ook niet helemaal, want een eerste plaats was echt mogelijk geweest. Maar ik had enorm genoten van het “runners high” als je in een hoog tempo kunt blijven lopen, zonder moe te worden. Natuurlijk stelt mijn eindtijd (2:11:19 uur) niets voor in vergelijking met de prestatie van Edwin van de Ven (1:27:38), want die heeft echt een supermooie prestatie geleverd. En ook Martijn van Straten deed het met 1:51:03 uur zeker niet slecht. Maar ik vind het gewoon een voorrecht dat ik dit allemaal nog mee kan maken. Hardlopen is een prachtige sport en als je dat jarenlang kunt doen met je loopmaatjes, die ook je vrienden zijn, dan is dat echt een heel mooie toevoeging aan de kwaliteit van je leven…

Nieuws (2024)

18 Apr '24

Edwin van de Ven levert topprestatie in Rotterdam

Dit jaar had Edwin zich het doel gesteld om de marathon onder de 3 uur te lopen. Dat is nogal wat, als je beste tijd 3:08:27 uur is: meer dan 8 minuten eraf!. Na afloop van zijn laatste training voor de grote dag zei hij: "Het is erop of eronder, vanaf de start volle bak, anders lukt het niet". Een beetje riskant wel, want de kunst bij het lopen van een marathon is juist om je krachten goed te verdelen. het is wel 42,2 kilometers!

Maar het is gelukt: Na 2 uur, 58 minuten en 21 seconden passeerde Edwin glorieus de finish: iets meer dan 10 hele minuten van zijn PR en meteen een forse verbetering van het al op zijn naam staande clurecord M35 (waarvoor echter de bruto tijd geldt van 2u59:51).

Ook Corné Claassen liep in Rotterdam, het was zijn tweede marathon na Eindhoven in oktober 2022. Corné had graag zijn PR verbeterd, maar dat lukt net niet, hij bleef er iets meer dan anderhalve minuut boven met 3:37:16 uur. Maar een mooie prestatie blijft het! 

15 Apr '24

Hier wordt gewerkt!

Vandaag is ons klusteam begonnen met het opbouwen van de overkapping bij ons clubgebouw. Gelukkig hebben we hiervoor de mankracht en kennis in huis. Over een paar dagen moet het klaar zijn, en dan zitten we droog!

13 Apr '24

Met de kids naar Zierikzee

Een verslag van René van de Ven

Vandaag was ik met de kids naar Zierikzee. Daar namen ze deel aan het Open Zeeuws Kampioenschap voor pupillen. Eerder deze week kwam ik tot de treurige conclusie dat er in onze regio het gehele jaar slechts 2 (!) normale wedstrijden georganiseerd worden voor pupillen. Daarmee bedoel ik dus wedstrijden met normale onderdelen, niet de Athletics Champs spelvormen. Een berichtje op Facebook in een van de vele atletiekgroepen waarvan ik lid ben zorgde voor flink wat reacties, maar de enige oplossing blijkt dus verder rijden te zijn. Zeeland was qua opties dan nog het dichtstbij, dus togen we naar Zierikzee. Titels konden ze natuurlijk niet behalen als Brabanders, maar ze konden wel een medaille winnen, zo vertelde de wedstrijdleider desgevraagd.

Niet alleen deden ze hier gewoon de normale onderdelen (plus horden, en helaas vortex i.p.v. bal maar soit), ook maakten ze er echt een kampioenschap van, met bij de sprint en horden, een kwalificatieronde en een finale. Voor die finale moest je je dus zien te plaatsen, zoals je ook op TV ziet bij de grote toernooien. De starts waren ook officieel, dus bij een valse start werden er kaarten uitgedeeld. Uiteraard volgens pupillen reglementen, dus niemand werd direct gediskwalificeerd. Wat wij niet wisten, was dat het losse onderdelen waren. Iets wat je eigenlijk bij pupillen nooit ziet. Ik vroeg me de hele dag al af waarom er geen tussenstand van de meerkamp te zien was, maar had het te druk met heen en weer rennen tussen de onderdelen van Roel en Lotte om er echt naar op zoek te gaan.

Roel (U10/JPB) presteerde naar behoren: alles degelijk, maar net niet top. En het was natuurlijk een kampioenschap, dus de concurrentie was stevig. Hij plaatste zich wel voor de finales, maar op zo'n kampioenschap net geen topdag hebben maakt meteen veel verschil. En zo eindigde hij 4e (sprint), 5e (horden), 5e (vortex werpen) en 4e (verspringen). Vier keer net naast het podium dus. Op de 1000m ging het ook nog niet zoals hij wilde, maar toch won hij nog een mooie bronzen medaille. Volgende week gaan we op jacht naar PR's!

Lotte was daarentegen "on fire"! Op alle onderdelen verpulverde ze haar staande persoonlijke records en ondanks het feit dat ze pas 6 is (en dus volgend jaar ook nog U8) pakte ze tegen meisjes van een jaar ouder toch al twee medailles! Het juichen toen de omroepster haar naam omriep als een van de meisjes die de sprint- én horden finale had bereikt was iets om nooit te vergeten. Een mooie 3e plaats op de 600m en een zilveren medaille op het vortex werpen. Na de afsluitende 600m sprak ze de woorden die elke trainer wil horen van een atleet na een loopafstand: "Ik kan helemaal niks meer". Ze was er na even rust toch weer snel van bekomen gelukkig. Apetrots mocht ze daarna haar medailles in ontvangst gaan nemen.

Volgende week gaan we weer terug naar het Zeeuwse land, dan doen we mee in Goes. Wie van onze pupillen gaat er nog meer mee? Sluit aan, wedstrijden zijn het leukste wat er is, dus doe mee!

Foto: Lotte (midden) op het onderdeel 40 meter horden

Home knop